Overal zijn diertjes

Ik verbaas me er telkens weer over dat meer dan 500 jaar na aankomst van de eerste Portugezen, deze wonderbaarlijk mooie stad Rio de Janeiro nog zoveel natuurlijk dierenleven in zich herbergt. Je zou verwachten na eeuwen menselijke bezetting, dat groen, bos en natuur zo langzaam aan wel zou zijn verdwenen. En met het verdwijnen van bos verandert het hele ecosysteem en verdwijnen de beestjes ook. Maar er is nog steeds heel veel groen in de stad. Niet alleen stadsparken en palmbomen langs de strandboulevards. Er zijn grote bossen met Atlantisch regenwoud. Op de hoger gelegen hellingen van de vele heuvels en bergen in de stad is het groen. En in dit subtropische klimaat is het tijdens de warmere regenachtiger tijd van november tot april het groenste en mooiste groen in de wereld! Gedeeltelijk opnieuw aangeplant, gedeeltelijk wild gegroeid nadat het ooit gekapt is geweest en ook nog een heel klein beetje oer-begroeiing.

Laatst was ik op bezoek bij vrienden en stond bij het open raam een vies drankje te drinken. Ik tuurde wat naar buiten en bekeek de vruchten aan de palmbomen voor het pand. Is dat een vleermuis............? Die zijn toch donkerder van kleur..........Wat is het dan.................?

Een Gambá kwam via hoger gelegen bomen naar de palm vlak voor het open raam en begon heel rustig, soms hangend aan zijn staart, aan de palmnoten te knagen. Ik stond op de eerste rang, riep mijn vrienden en we hebben gedurende een half uur in alle rust het beestje in zijn natuurlijke omgeving kunnen observeren.

Een Gambá is een Zuid-Amerikaanse Opossum: een buidelrat en voor de liefhebbers een Didelphis Albiventris. Een omnivoor die helemaal niet zeldzaam is en waarvan sommige versies als huisdier worden gehouden. Het dier heeft zich goed aangepast aan menselijke bezetting en is niet met uitsterven bedreigt. Maar het is zo heerlijk om een wild dier zijn gang te zien gaan, in een voor hem natuurlijke omgeving. Ik vergat helemaal dat mijn vieze drankje lauw aan het worden was. Na een half uur ging het beestje weer naar de hogere helling, waar slechts bos en struikgewas is en er waarschijnlijk een grote uil zat te wachten op een niet te versmaden opossumpje.

De al langere tijd lopende, goed georganiseerde reis van Summum.nl naar Patagonie is voornamelijk een natuurreis. Veel tot de verbeelding sprekende dieren worden gezien en allerlei Latijnse namen kunnen gedurende de reis worden genoteerd in de opschrijfboekjes en dagverslagen. Otaria flavescens, Rhea pennata, Dolichotis patagonum, Campephilus magellanicus. Maar zeker ook de Cephalorhynchus commersonii: de Commerson dolfijn. Zelfs in het Nederlands klinkt de naam mooi en interessant. En dat is deze kleine dolfijn ook zeker. Maar vooral heel fotogeniek: kleuren van een orca of een reuzenpanda.

Voor de ruige noordoostelijke kust van Argentijns Patagonie kun je met een soort zodiac de zee op om deze dieren te zien. Ze zijn nieuwsgierig, blijven bij hun visgronden, houden van golfsurfen en soms springen de mannetjes het water uit om met hun slaande staart de vrouwtjes de imponeren. En wij mochten ons gelukkig prijzen dat we net dat laatste voor onze boot zagen gebeuren bij de laatste reis. Iets van 5 maal sprong het beest op 3 meter afstand van ons uit het water, sloeg bij het terugvallen in zee hard met zijn staart op het water en vervolgens nog een keer. Wij stonden ademloos te kijken en steeds leek het alsof hij ons een knipoog gaf voor het verdwijnen in zee. "Zien jullie welk vrouwtje ik op het oog heb", leek hij ons te zeggen. Daarna speerde hij in het water weg. En snel dat ze zijn! Ze zouden 80/90 kilometer per uur halen.

Ze kunnen ook pesten. Want steeds als je denkt een mooie foto te kunnen maken terwijl ze langs de boot zwemmen, maken ze een haakse bocht en komen aan de andere kant van de boot weer boven. Soms piepend om ons maar duidelijk te maken, dat ze zich slechts laten fotograferen wanneer hen dat uitkomt.

Een van de vele schitterende beesten in de zuidelijke contreien van het afgelegen Zuid-Amerika, en je moet flink kunnen zwemmen om een wedstrijdje van ze te kunnen winnen.

De Canadese bever is toch een grappig beest. Vooral de bever die in de Andes op Vuurland in de buurt van Ushuaia voorkomt. Zijn natuurlijke vijanden zijn de rivierotter, wolf, rode lynx. In de 20e eeuw is dit knaagdier uitgezet op Vuurland in de hoop dat veel geld zou kunnen worden verdiend met de verkoop van de vachten. Net zoals in de 19e eeuw gebeurde in Noord-Amerika. Dit mislukte omdat de winters op Vuurland niet zo streng zijn als in bijvoorbeeld Canada. De vacht werd niet van een dusdanige kwaliteit dat het economisch rendabel zou zijn om op grote schaal op de bever te jagen. Er zouden nu tussen de 200.000 en 300.000 bevers op heel Vuurland zijn. Ze hebben weinig te vrezen van de mens want de Argentijnse en Chileense overheden doen weinig tegen de alsmaar uitdijende populatie.

Op verschillende plekken kunnen op Argentijns Vuurland bevers worden gespot. Vaak in een zeer mooie, betoverende, sprookjesachtige omgeving. Te midden van de southern beech trees (Nothofagus) zijn deze bevers nu na een aantal generaties nog steeds schuw.

Met een zeer aantrekkelijke excursie tijdens een Patagonie reis van Summum.nl zijn we ´s avonds de bergen in gegaan en hebben geprobeerd een bever familie te spotten. Dat viel niet mee, hoewel we gedurende 1,5 uur doodstil zijn geweest. Het lukte uiteindelijk wel. Maar in al die jaren dat ik ze probeer te zien, heb ik al vaak in een fantasie borden in bevertaal geplaatst met als opschrift: er zitten hier geen rivierotters, wolven en lynxen! En toch weigeren de bevers in grote getalen tevoorschijn te komen. Oliedom natuurlijk. Ik zou er ook nog op kunnen zetten dat de Argentijnse autoriteiten geen gevaar zijn, want die zijn drukker bezig met het claimen van de Falklands.

De schitterende bosrijke omgeving maakt zo´n mooi stil samenzijn in de bergen bijna compleet. De laatste zonnestralen op een paar besneeuwde bergtoppen en het oorlogsgebied van door bevers omgeknaagde bomen doen ook veel. Na afloop in de blokhut zorgt veel goede Argentijnse wijn voor de perfecte avond.

ara's, toekans, guacharo's en ander pluimvee

Vogels waren nooit mijn liefhebberij tot acht jaar geleden. Ik ontmoette toen een echte vogelaar (zo'n fanatieke) die mij van alles over de biodiversiteit in het luchtruim in Brazilie wijsmaakte. En ik geloofde hem....... En hij gaf mij op de koop toe ook nog een paar A4-tjes met de verschillende vogelnamen in het latijn, nederlands, engels en portugees. Vooral de verhalen over de sterkste van allemaal spraken mij aan: de harpij. Deze moordenaar in de lucht staat aan de top van de voedselketen en ik heb deze nooit in het wild gezien. Als kind werd ik bang als ik verhalen over het oerwoud in Suriname voorgelezen kreeg. Als ik niet braaf zou zijn, zou de harpij mij komen pakken, door suizend tussen het bladerdak op mij af te komen, en mij met mij met zijn krachtige klauwen onder mijn veilige bed vandaan te rukken. Na veel reizen in onherbergzame gebieden waar deze apen-eter zou moeten voorkomen, is het nog steeds niet gelukt. Maar er is weer hoop: twee weken geleden in de deelstaat Roraima vertelde een lokale gids mij dat er in het nieuw te openen parque nacional Virua harpijen zijn gesignaleerd. Daar moet ik dus heen!

Gelukkig heb ik mij de afgelopen maanden alvast kunnen orienteren in deze deelstaat door het begeleiden van de Baobab reizen van Rio naar Caracas. Ook tijdens mijn laatste reis gedurende de afgelopen weken heb ik mijn voelhorens uitgestoken en contacten opgedaan in Roraima. Maar dat is nu nog even toekomstmuziek.

Want de afgelopen reis gaf mij en de groep veel vogels. Velen ken ik niet eens bij naam in een taal, laat staan in het latijn. Maar tot de verbeelding sprekende vogels als de Blauwgele ara, de Groenvleugelara, de Reuzentoekan, de Guacharo en de Hoatzin kwamen gelukkig in ons vizier.

Katachtigen blijven mijn grotere hobby maar het virus van het vogel spotten zit gelukkig in een niet al te fanatieke mate ook in mijn bloed.En als deze vreugde gedeeld wordt met een leuke groep als de laatste, wordt het reisleideren nog specialer.

Kan niet wachten tot het nieuwe Patagonie seizoen: op naar de Rock cormorants in het diepe zuiden

zon, regen, darmperikelen en fantastisch vlaams

Elke reis is anders en elke groep is anders. Na zoveel jaren reizen blijkt voor mij telkens weer dat mensen uniek zijn en groepsdynamieken nooit hetzelfde.

De Baobab Brazilie Venezuela reis is fantastisch en ondanks behoorlijk wat regen op onlogische plekken en op soms vervelende momenten, zegevierde de flexibiliteit van de groep. Zelfs een vrij grote aanval van behoorlijk wat onduidelijke darmfauna mocht de pret niet drukken. Uiteindelijk eindigde alles helemaal goed met een cuba libre in het water aan het einde van een zonovergoten dag en mijn vlaams is weer helemaal up to date. Het was helemaal te amai!!

Een geweldige reis door Brazilië en Venezuela gemaakt. Wie de combinatie van de watervallen van Foz do Iguaçu en de Angel Falls heeft uitgevonden, verdient een standbeeld.

Heel mooie natuur, veel en misschien wel te veel water en daarnaast ook nog een tweevingerige baby luiaard die in het water viel. Maar vooral de caipirinha vloeide weer rijkelijk. Kijk uit naar de volgende reis door de twee mooiste landen van Zuid Amerika.

Paas-eiland paradijs

Een heerlijke intensieve reis gemaakt voor Sawadee naar Patagonie en Paas-eiland. Goed georganiseerde reis met fantastische hoogtepunten als een orca bij Peninsula Valdes, mooie zware wandelingen in Torres del Paine en El Chaltén, het o zo groene lake district in Chile en natuurlijk het jaarlijkse Tapati Rapa Nui festival op Paas-eiland.

Met de leuke groep werd naarmate de feestweek op het eiland vorderde de koninginskandidaat Pua onze favoriet. Helaas won zij niet! Maar de feestvreugde, de authenticiteit van het festival, de muziek en oorspronkelijke cultuur maakten alles goed.

Het strand van Anakena met de palmbomen uit Tahiti en de moai´s die waken over de badgasten is zooooo mooi!

Kan niet wachten om weer terug te gaan naar dat paradijs.